Ένα κορίτσι που το έλεγαν Σώτη

Ένα κορίτσι που το έλεγαν Σώτη

Το πρώτο της βιβλίο που διάβασα λεγόταν Άλμπατρος και μου το έκανε δώρο η Βίκυ μας πριν από πολλά χρόνια. Δεν είχα ασχοληθεί με τα βιβλία της μέχρι τότε, μου ήταν παντελώς αδιάφορη η παρουσία της στα γράμματα, που λένε. Διάβαζα και κάτι σχόλια κριτικών που τη θεωρούσαν αντιπροσωπευτικό δείγμα της γενιάς της μαζί με τη Λένα Διβάνη και τον Πέτρο Τατσόπουλο και αυτό με έκανε να θέλω να την αποφεύγω ακόμα περισσότερο. Ώσπου έπεσε στα χέρια μου αυτό το βιβλίο. Και κάπου εκεί αλλάξανε όλα.

IMG_9088Διαβάζοντας το, εντυπωσιάστηκα από την ακριβή περιγραφή του Λονδίνου της εποχής του 1880 και μετά, από τον τρόπο που μπλέκει τις προσωπικές ιστορίες των ηρώων με τα ιστορικά γεγονότα, όπως το κίνημα των suffragettes, και την εμπλοκή σημαντικών ιστορικών προσώπων σαν τον Bertrand Russel στην πλοκή. Τέλος, φυσικά συγκινήθηκα με την ιστορία της Μόλλυ Γιάρροου, ζήλεψα την αποφασιστικότητα της, και συμπόνεσα βαθιά μέσα μου τον Έντμουντ.

Εν συνεχεία διάβασα τη Συγχώρεση (μάλλον το λιγότερο “καλό” από όσα έχει γράψει, ίσως γιατί πραγματεύεται ένα δύσκολο θέμα), το Αύριο, μια άλλη χώρα (εξαιρετικό), ώσπου ο αδερφός μου μου έδωσε να διαβάσω το Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης λέγοντας μου ότι είναι ένα ιδιαίτερο βιβλίο, που στο τέλος όμως, και ενώ όλα γίνονται σκατά, σε γεμίζει με μια τεράστια δόση αισιοδοξίας. Το διάβασα απνευστί. Και εκεί μέσα συνάντησα τον εαυτό μου. Μου θύμισε κάτι από τους αγαπημένους μου αμερικάνους συγγραφείς: Τον Κέρουακ, τον Σάλιντζερ, τον Μπρέτ Ιστον Έλλις. Μέχρι σήμερα αυτό το βιβλίο παραμένει στη λίστα με τα πιο αγαπημένα μου αναγνώσματα. Αυτά που έχουν γραφτεί για μένα δηλαδή.

Στο ενδιάμεσο των δικών μου αναγνώσεων εκεινη γίνεται γνωστή στο ευρύ κοινό χάρη σε διάφορες απόψεις της που δημιουργούν ένα αρνητικό κλίμα απέναντί της. Κάτι οι τοποθετήσεις της απέναντι στο θέμα των ομόφυλων γάμων, κάποια σχόλια της για τους απεργούς στον Ιανό, γενικότερα δεν έχει αφήσει τίποτα όρθιο η Σώτη μας.

Αυτό το καλοκαίρι διάβασα το greatest hit της, το Εργοστάσιο των μολυβιών. Με συνεπήρε η χαρακτηριστική της γραφή και εδώ: Η ροή της ιστορίας, η εναλλαγή αφηγητών, οι παράλληλες ιστορίες που διαδραματίζονται ταυτόχρονα, τα ιστορικά γεγονότα και φυσικά οι τόσο τρωτοί όσο και ερωτεύσιμοι ήρωες της. Στο τέλος όμως, θεώρησα ότι αφήνει λιγάκι την ιστορία μετέωρη, έχει κτίσει επάνω στους χαρακτήρες της αλλά στο τέλος δεν ολοκληρώνει το θέμα της.

IMG_4130Καθώς το διάβαζα, είχα την αίσθηση ότι είναι το αντίστοιχο ελληνικό βιβλίο του Game of Thrones, όπου οι ήρωες που αγαπάς παρά τις αντιθέσεις τους (κανείς δεν παρουσιάζεται μονοδιάστατα καλός ή κακός) στο τέλος απλά πεθαίνουν και μετά η ζωή προχωράει, θυμίζοντας μου την ασημαντότητα της ανθρώπινης φύσης στο χωνευτήρι της ιστορίας. Όταν διάβασα τις τελευταίες σελίδες ήταν μια Αυγουστιάτικη μέρα σε ένα νησί, μετά από ένα δυνατό μπουρίνι. Κάθησα και χάζευα από το παράθυρο τη θάλασσα για μερικά λεπτά. Όλοι είμαστε αναλώσιμοι, σκέφτηκα, και έβαλα τα κλάματα.

Μετά από λίγες μέρες που επέστρεψα στην Αθήνα και στην πραγματικότητα της καθημερινότητας, άρχισα να ψάχνω δημοσιεύματα για εκείνη, να διαβάζω άρθρα της ξανά, σε μια προσπάθεια να καταλάβω – όσο γίνεται- την ψυχοσύνθεση αυτού του εμμονικά ξανθού και υπερβολικά αδύνατου κοριτσιού που κοντεύει τα 60 και φοράει ακόμα στενά παντελόνια και μυτερά παπούτσια. Δεν μπορούσα να συμβιβάσω μέσα μου τις 2 πλευρές της: Από τη μία τα βιβλία της που έχω λατρέψει πια, που χαρακτηρίζονται από αυτή την κρυστάλλινη ματιά που παρατηρεί και καταγράφει πράγματα που κανείς άλλος ίσως δεν θα έβλεπε, και από την άλλη η συντηρητική και επι παντός επιστητού τοποθέτησή της στη σύγχρονη πραγματικότητα- η οποία πιθανά την έχει ξεπεράσει.

Ίσως αυτό το κορίτσι με το ανδρικό όνομα (είχα κι εγώ μια θεία που την έλεγαν Φώτη) να αρνείται να μεγαλώσει και καθώς βλέπει τα γεγονότα να την προσπερνούν τους εναντιώνεται. Εις μάτην φυσικά. Η ιστορία είναι χείμαρρος, ότι και αν κάνεις δε μπορείς να αλλάξεις την κοίτη του ποταμού. Η μόνη ελευθερία που μας απομένει είναι να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε με την τράπουλα που μας έχει ήδη μοιραστεί. Και στη συνέχεια θα περάσουμε και εμείς στη λήθη όπως οι ήρωες του εργοστασίου των μολυβιών. Το μόνο που θα μείνει είναι οι γοητευτικοί ήρωες που μας έχει χαρίσει μέσα από τα υπέροχα βιβλία της. This is the point*. Or maybe there is no point after all.

 

*Λογοπαίχνιο με τη λέξη Point που αναφερόταν συχνά στο βιβλίο Το Εργοστάσιο των μολυβιών.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s