Μία (σχεδόν) φυσιολογική οικογένεια

Μία (σχεδόν) φυσιολογική οικογένεια

Αγόρασα το βιβλίο του Ντέιβιντ Σεντάρις το καλοκαίρι του 2006. Είχε κυκλοφορήσει πριν λίγους μήνες και επειδή τότε παρακολουθούσα έντονα τις νέες κυκλοφορίες το μπάνισα σχεδον με το που βγήκε.

Είχα διαβάσει πολύ καλές κριτικές, με ιντρίγκαρε και η υπόθεση του έλληνα της διασποράς που έχει μια σχέση αγάπης VS πρηξαρχιδίασης με την οικογένεια του (don’t we all?) και έτσι αποφάσισα να το ξεκινήσω με την 1η ευκαιρία.

IMG_0154Πρόκειται περί αυτοτελών ιστοριών, μέσα από τις οποίες θίγει με χιούμορ τα ζητήματα ενοχικότητας που τον διακατέχουν (εκεί μπορώ να πω ότι ταυτίστηκα σε μεγάλο βαθμό), την ομοφυλοφιλία του, τις οικογενειακές του σχέσεις και τον τρόπο που τις “χρησιμοποιεί” ως υλικό γραφής. Φυσικά η σχέση του με την Ελλάδα παίζει σημαντικό ρόλο. Τελικά συνειδητοποίησα ότι όλοι οι Έλληνες της διασποράς, ακόμα και αυτοί που έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει στο εξωτερικό, κουβαλάνε πάντα μέσα τους το δέσιμο με τη μαμά-πατρίδα των γονιών τους.

Δε μπορώ να πω παρολαυτά ότι ξετρελάθηκα… Το χιούμορ δεν ήταν αρκετά δυνατό, οι ιστορίες δε με πολυαφορούσαν, ο ήρωας είχε αυτιστικές εμμονές- που φυσικά δε φτάνουν σε καμία περίπτωση το μεγαλείο αυτών του Γούντυ Άλλεν- και έτσι κάπως κατέληξα στο ότι βαριέμαι τις αυτοτελείς ιστορίες, ακόμα και αν πρόκειται για παιδικό παραμύθι. Από μικρή θυμήθηκα ότι προτιμούσα να διαβάσω “τα μεγάλα βιβλία” παρά αυτά με τα μικρά διηγήματα. Αν κάποιος από εσάς έχει να μου προτείνει ένα συγκλονιστικό βιβλίο με αυτοτελή διηγήματα, θα χαρώ να το προσπαθήσω. Κάποτε ο φίλος μου ο Μάρκος είχε ξετρελαθεί με ένα του Ίταλο Καλβίνο, αλλά δεν έτυχε να διαβάσω κανένα δικό του γράφημα μέχρι στιγμής.

Πίσω στον Σεντάρις όμως… Είχα ξεχάσει ακόμα και το ότι είχα το εν λόγω βιβλίο στη βιβλιοθήκη μου ώσπου πριν λίγα χρόνια, το 2014, ενημερώθηκα ότι θα ερχόταν στην Ελλάδα για να δώσει μια διάλεξη στη Στέγη ως διάσημος και καταξιωμένος συγγραφέας πλέον.Εγώ τότε εργαζόμουν ως αρθρογράφος σε ένα site πολιτισμού και από τις αντιδράσεις των συναδέλφων που ψοφάγανε να παραβρεθούν ακόμα και αν δεν είχαν διαβάσει μισό βιβλίο του, συνειδητοποίησα ότι προφανώς τα κατάφερε: Έγινε μόδα. Και αυτό οφείλω να του το αναγνωρίσω.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s