Ο θείος Κλέων και το magic Bus

Ο θείος Κλέων και το magic Bus

Πριν από αρκετά χρόνια, το καλοκαίρι του 2007, πέρασα 7 ερωτευμένες εβδομάδες στο Αίγιο. Όλα μου φάνταζαν ειδυλλιακά. Μπάνιο στις κοντινές παραλίες (Νικολέικα, Διγελιώτικα, Άκολη, Τρυπιά, Κουρσάρο) και τα Σαββατοκύριακα ελεύθερο κάμπνγκ στο Λάδωνα. Ημουν 27 και ένιωθα ότι μπορούσα να καταφέρω τα πάντα! Η αισιοδοξία – και η άγνοια- της νιότης γαρ…

Ο αγαπημένος μου τότε είχε μια βιβλιοθήκη όχι πολύ μεγάλη αλλά γεμάτη διαμάντια η οποία περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, Χρόνη Μίσσιο, Ραουτέρ, Έσσε, Τομ Ρόμπινς  κ.α. Αυτοί ήταν μερικοί μόνο από τους συγγραφείς που συνάντησα στα σκονισμένα ράφια, ανάμεσα σε βινύλια και 45αρηδες δίσκους. Μετά την 1η εβδομάδα παραμονής μου εκεί, αποφάσισα να της ρίξω ένα γερό ξεσκόνισμα και να αρχίσω το διάβασμα.

IMG_4304Ξεκινώντας τις ανασκαφές το μάτι μου έπεσε σε ένα βιβλίο με όμορφο εξώφυλλο (πράγμα που μου έκανε εντύπωση καθώς το έχω παράπονο, σχεδόν πάντα τα εξώφυλλα είναι από μέτρια έως και κακόγουστα όσο καλό και αν είναι το περιεχόμενο). Ο τίτλος του ήταν Εγώ και ο Θείος Χάρης (έκδοση του 2001) και συγγραφέας κάποιος άγνωστος σε μένα Κλέων Αρζόγλου.

Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο του βιβλίου δε κατάλαβα και πολλά πράγματα, λέω καμιά παλαβομάρα θα είναι με γιόγκι και άσραμ από κανένα τρελό που θα θέλει να μας πει πως άλλαξε η ζωή του όταν πήγε στην Ινδία και πόσο διαφορετικά βλέπει τα πράγματα τώρα. Και όντως έτσι ήταν. Αυτό που δεν ήξερα βέβαια τότε ήταν το πόσο απολαυστική θα ήταν η ανάγνωσή του.

Ο ήρωας του βιβλίου είναι ουσιαστικά η προέκταση του συγγραφέα και μας διηγείται τη ζωή του και το πώς βάσει κάποιων συμπτώσεων – ή προδιαγεγραμμένων γεγονότων για όσους πιστεύουν στο κάρμα– επιβιβάστηκε στο θρυλικό magic bus (εκεί διάβασα 1η φόρα ότι υπήρχε όντως αυτό το λεωφορείο) και την έκανε για Ινδίες. Το βιβλίο βρίθει κωμικοτραγικών καταστάσεων, ο πρωταγωνιστής μας είναι ένα γοητευτικό κωλόπαιδο με μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του, παρτάκιας αλλά απίστευτα cool, που σε κάνει να θες να τον ακολουθήσεις στο πιο τρελό ταξίδι που αποφασίζει να κάνει.

Το βιβλίο είναι χορταστικότατο, το διάβασα απνευστί, αλλά για το τέλος περίμενα κάτι περισσότερο. Ανήκω βλέπετε στην κατηγορία των ανθρώπων που συμφωνούν ευλαβικά με το Τσεχωφικό δόγμα, ότι δηλαδή αν κάπου στην αρχή της πλοκής αναφερθεί ένα καρφί, στο τέλος ο ήρωας πρέπει να κρεμαστεί από αυτό! Κοινώς, έχω πάθος με τις ολοκληρωμένες ιστορίες και όσο και να μου αρέσει ένα βιβλίο απογοητεύομαι αν αισθανθώ ότι στο τέλος δεν επέρχεται η κάθαρση με την Αριστοτελική έννοια του όρου, δεν μπάινουν δηλαδή τα πράγματα σε μία τάξη, ώστε να νιώθει ο αναγνώστης ότι υπήρχε κάποιος λόγος που γράφτηκε αυτό το βιβλίο πέραν της ματαιοδοξίας του εκάστοτε συγγραφέως.

Παρ’ ολ’ αυτά είναι ένα βιβλίο που θεωρώ πως αξίζει να διαβαστεί, καθώς ο Αρζόγλου είναι φανερό ότι ξέρει να γράφει και να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ο λόγος του είναι άμεσος, οι περιγραφές ολοζώντανες, οι διάλογοι ευφυέστατοι. Αγαπώ τους συγγραφείς που δεν αγωνίζονται να μας πείσουν πως ξέρουν να γράφουν, αλλά ταυτόχρονα παραδίδουν υποδειγματικά κείμενα γραφής χωρίς φανφάρες.

Πέραν του ανολοκλήρωτου (κατά τη γνώμη μου) τέλους λοιπόν, τα μοναδικά σημεία που με χάλασαν λίγο στο βιβλίο ήταν δύο: 1) Το σκηνικό με τον gay υποκόμο που αναγκάστηκε να αποπλανήσει ο ήρωας μας στο καράβι ώστε να καταφέρει να τη γλυτώσει (έχω βαρεθεί λιγάκι σε κάθε βιβλίο να υπάρχει ένα τραυματικό γεγονός και ο gay ανδρας να παρενοχλεί τον στρέιτ, παραπάει αυτό το στερεότυπο κατά τη γνώμη μου, αν και διάβασα σε συνέντευξη του πως όντως του είχε συμβεί κάποιο γεγονός στην παιδική του ηλικία και αυτό προφανώς αποτέλεσε έναυσμα για να το αναφέρει κάπως στο βιβλίο) και 2) η όλη σκηνή με τη μαγεία που αφήνει μετά όμως τους ήρωες χωρίς καμία εξέλιξη – στα επόμενα κεφάλαια δεν ξαναμαθαίνουμε τίποτα γι’ αυτούς.

Μπαίνοντας ο χειμώνας δεν ξανασχολήθηκα με το θείο Κλέωνα, αν και είχα προλάβει ήδη να συστήσω το βιβλίο στον αδερφό μου (φυσικά) και σε κάποιους φίλους. Ώσπου κάποια στιγμή, εντελώς τυχαία πάλι, ανακάλυψα ότι είχε εκδώσει και έτερο βιβλίο, κάτι σαν Sequel ας πούμε: Ο Αλήτης στη χώρα των θαυμάτων. Και έκανα τη βλάκεία να το αγοράσω.

Ίδιο σκεπτικό, πάντα ωραίος τρόπος γραφής, μόνο που ο ήρωας μας εδώ δεν είναι τόσο ερωτεύσιμος και ενδιαφέρων πια, και οι ιστορίες του μπάζουν νερά από παντού.

ΥΓ Γκουγκλάροντας, ενημερώθηκα για την ύπαρξη ενός ακόμα βιβλίου με την ίδια θεματολογία περίπου: Η ζωή στην Ινδία (2014, εκδόσεις Γαβριηλίδη). Ίσως του δώσω μια ευκαιρία κάποια στιγμή στο μέλλοον…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s