Σκέψου μεσάνυχτα και κάτι στη Σταδίου να πετώ..

Σκέψου μεσάνυχτα και κάτι στη Σταδίου να πετώ..

‘Eτσι ξαφνικά, όπως (θα) μπαίνει η άνοιξη, θυμήθηκα ένα υπέροχο τραγούδάκι από αυτά που άκουγα μεγαλώνοντας, που υποσυνείδητα τρυπώναν μέσα μου και δε λένε πια να βγουν με τίποτα. Ξέρω ότι είμαι τραγικά ντεμοντέ, αλλά στηρίζω τις επιλογές μου με πάθος.

Άκου τους υπέροχους στίχους, για τη δική μας γενιά που μεγάλωσε χωρίς Mall και πήγαινε σινεμά στη Σταδίου – τότε που το Αττικόν είχε δερμάτινες πολυθρόνες στον εξώστη (και δεν τις χρέωνε έξτρα), η Έλλη δεν είχε ανακαινιστεί ακόμα και το Art Cinema στην πλατεία Αττικής έκανε τα καλύτερα ταινιοράματα (4 ταινίες σε ένα βράδυ) – φυσικά απλά δε σηκωνόσουν ποτέ να πας στη γαμοφιλοσοφική την επομένη γιατί δε μπορούσε να σου μάθει τίποτα σημαντικότερο από ότι το σινεμά το προηγούμενο βράδυ.

 Και κάπως έτσι αγάπησα τον Αμερικάνικο ανεξάρτητο κινηματογράφο, και χάλαγα όλο το χαρτζηλίκι στις βιντεοκασσέτες, για να συμπληρώσω τα κενά περασμένων δεκαετιών. Και φυσικά περίμενα να ζήσω το μεγάλο κινηματογραφικό έρωτα (πολύ προτού έρθουν τα χρόνια της αποκέντρωσης που αγαπήσαμε και στηρίξαμε Αιγιάλεια).
Έλα κράτα με απ’ τη μέση
γιατί θ’ απογειωθώ
σκέψου μεσάνυχτα και κάτι
στη Σταδίου να πετώ

 

‘Ακουσέ το καλύτερα εδώ

 

Έτσι περνούσε ο καιρός και άλλαζαν οι εποχές-χωρίς όμως ουσιαστικά να αλλάζει κάτι.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s