Τσάι Γιασεμιού

Τσάι Γιασεμιού

Σαββατόβραδο, αργά.

Με πήραν τηλέφωνο δυο φίλες αγαπημένες, που είχα να δω καιρό, για να τις συναντήσω σε ένα μπαράκι κάτω στην Αθήνα. Το “κάτω” είναι μια συχνή έκφραση που έχω μάθει να χρησιμοποιώ και οι φίλες μου πάντα γελάνε με αυτό.

Το αγαπώ το κέντρο. Αν και μένω στα Βόρεια, απολαμβάνω να οδηγώ μόνη, διασχίζοντας σχεδόν όλη την Κηφισίας με μουσική υπόκρουση περασμένων δεκαετιών, και να φτάνω στο κέντρο που σφύζει από ζωή και ενέργεια.

Έτσι και αυτή τη φορά δε χρειάστηκε να το σκεφτώ περισσότερο. Στις 11 ήμουν εκεί, στο γνωστό μας ρετρό bar, που μοιάζει σαν να έχεις πάει επίσκεψη στο σπίτι της θείας σου στην Αμερική του ’60. Ταπετσαρίες στους τοίχους, φουτουριστικά φωτιστικά, χαμηλός φωτισμός, σερβάν που είχαν πάνω τους ηλεκτρονικά ρολόγια. Είμαι τραγικά ντεμοντέ και αυτό το μέρος με κάνει να νιώθω υπέροχα.

Ένα από τα θέματα που θίξαμε -ως συνήθως- ήταν ο έρωτας. Τους έκανα λοιπόν μια ερώτηση κρίσεως, καθώς αυτές έχουν ζήσει ήδη το happily ever after τους: Πότε αισθάνθηκαν ότι αυτός ήταν ο The one; (μιλάω με Sex and the City ορολογία, τη σειρά που έκανε κάθε μικρή Ελληνίδα να θεωρεί ότι μπορεί να δίνει ένα μισθό για να αγοράσει Louis Vuitton). Η απάντησή τους με εξέπληξε.. “Δεν υπάρχει αυτός ο όρος”, μου είπαν σε πλήρη συγχορδία. “Απλά όσο περνάει ο καιρός η σχέση φτιάχνει, βρίσκετε τις ισορροπίες σας και προχωράτε συντροφικά”. Ομολογώ πως απογοητεύτηκα.. “και ο έρωτας; Πόσο κρατάει ο έρωτας;” επέμεινα διευκρινιστικά. “Ε ο έρωτας, είναι τεκμηριωμένο επιστημονικά πως κρατάει 1-2 χρόνια max“, μου είπε η φίλη-κινητή εγκυκλοπαίδεια. “Καλά, αυτό το ‘ξερα, το ‘χει πει και ο Καρβέλας στα 90’s”, της αντέτεινα. Κάτι πιο καινούριο και ελπιδοφόρο έχουμε;

1654118_595854307154631_799709772_n.jpg

Η σοβαρή συζήτηση με προβλημάτισε βαθέως και αναγκάστηκα να ξεφύγω από τον αρχικό προϋπολογισμό και να παραγγείλω ακόμα ένα mai-tai.. Εξάλλου και παλιά, πάντα τα παράγγελνα δυο-δυο. Τι να σου κάνει το ένα μόνο του; Όλα δείχνουν καλύτερα σε δυάδες.. Ενώ έπινα λοιπόν το ποτό μου και σιγοτραγουδούσα το Something stupid στην οριτζιναλ βερσιόν (φυσικά συμφωνήσαμε πως μας αρέσει καλύτερα η εκδοχή με τον Robbie και τη Miss Botox) συλλογιζόμουν διαρκώς το εξής: Αν είναι έτσι όπως τα λένε, τότε ο πρίγκηπας που περιμένω πότε θα’ ρθει; Και αν έρθει θα μείνει δια παντός ή όταν λήξει η διορία αυτός θα μεταμορφωθεί σε βάτραχο κι εγώ σε κολοκύθα; Και θα του φτιάχνω τσάι γιασεμιού ενώ αυτός θα κάνει σχόλια για το λερωμένο πλακάκι;

 

Χωρίσαμε έξω από το μαγαζί και κατηφόρισα την Πανεπιστημίου για να πάω να πάρω το αυτοκίνητό μου. Αν και ήταν αργά είχε αρκετό κόσμο. Νέα, όμορφα κορίτσια και αγόρια βάδιζαν με σιγουριά προς μια άγνωστη σε μένα κατεύθυνση (τι ωραίο να ξέρεις που πας, σκέφτηκα), μικροπωλητές /επαίτες, ανοιχτά περίπτερα, νεαροί με κατεβασμένα παντελόνια να τρυπιούνται κάτω από το υπόστεγο μιας τράπεζας, ζευγάρια να φιλιούνται παθιασμένα ενώ τρέχουν να πάρουν το νυχτερινό λεωφορείο. Athens by night.

Μπήκα στο αυτοκίνητο, έβαλα ζώνη και ασφάλεια. Αποφάσισα να γυρίσω από Πατησίων, έτσι για αλλαγή. “Μια ζωή Πατησίων”, που ‘λεγε και η Γώγου. Δυο δρόμοι όλη μου η ζώη, κι εμένα. Το δίλημμα είναι πάντα Κηφισίας ή Πατησίων…

Καθώς οδηγούσα, σχεδόν σε κάθε φανάρι παρατηρούσα τα κορίτσια που περιμένουν. Τα κορίτσια που κάποτε ήταν μόνο μαύρα αλλά τώρα βγαίνουν και σε άλλες αποχρώσεις. Μοναχικά, πανέμορφα, με το παγωμένο τους χαμόγελο σταθερό στο εφηβικό σχεδόν πρόσωπό τους, περιμένουν εκεί ακίνητα, εσένα. Με ένα εικοσάρικο είναι δικά σου.

Δεν ξέρω από που ήρθαν, μοιάζουν σαν να ήταν πάντα εκεί, σαν να μην έχουν άλλη ζωή, απλά ζωντανεύουν κάθε βράδυ, ζώντας μια επαναλαμβανόμενη νύχτα της Μαρμότας, με σκοπό να λάβουν τις θέσεις τους στο ίδιο πάντα σημείο, για σένα.

Και μετά σκέφτηκα, άραγε αυτές να ψάχνουν ακόμα σαν κι εμένα τον αιώνιο έρωτα; Ή γεννήθηκαν με ψυχολογία μεσήλικης σε αντίθεση με μένα που διάγω μια παρατεταμένη εφηβεία; Κι όταν τρώνε τα μούτρα τους, πόσο εύκολο είναι να γυρίζουν πίσω στη μαμά τους άραγε;

Έφτασα σπίτι σχεδόν χωρίς να το καταλάβω. Όταν έκλεισα τη μουσική το ράδιο έπαιζε το Τσάι γιασεμιού και ήταν ξημέρωμα Κυριακής.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s